Elke week ga ik trouw naar de naailes. Enerzijds om nieuwe technieken te leren, maar ook en vooral om tussen de mensen te zijn. Want dat mis ik nog het meest sinds mijn ziekte: het sociale contact.
Niet dat praten mijn favoriete bezigheid is hoor! Maar luisteren naar verhalen, lachen met eigen en andermans stommiteiten tijdens het naaien en ook bijpraten met een lotgenote. Ideeën worden uitgewisseld, klachten worden al lachend gerelativeerd, af en toe wordt er ook eens een traan weggepinkt omdat het weer niet gaat, ...
Week na week moet ik de mede-CVS'er vragen hoe je nu weer die draad fatsoenlijk op de Bernina krijgt (thuis heb ik nog een voorhistorische naaimachine - een Singer trouwens - geërfd van een vriendin) omdat mijn verstand het nog steeds niet heeft opgeslagen. En steeds weer komt ze met veel geduld helpen.
Veerle, bedankt hiervoor! Maar omgekeerd ook hoor ... ook zij heeft ME en ook haar lichaam/geest doet niet altijd wat je zou verwachten van iemand met haar leeftijd. En dan ben ik er weer .... om te helpen of om even onnozel te doen zodat we beiden onze miserie even vergeten.
Maar omdat we niet enkel praten en lappen stoffen verkeerdelijk aan elkaar stikken, zet ik hieronder enkele foto's van afgewerkte stukken.
Ja, het leven is meer dan CVS alleen!
Na de keukenschort (foto volgt later nog), volgde het comfortabele "cocoon"- of dipjespak.
Toen volgde het eerste rokje....
En toen kreeg ik de smaak te pakken en volgde er nog veel meer!
Uiteraard mocht ik ook de dochter niet vergeten. Zij koos vooral voor rokjes, rokjes en nog eens rokjes!
Foto's probeer ik in een volgende blog te publiceren. Maar eerst moet ook het eerste hemd nog werkelijkheid worden en of dat zal lukken verneem je later van me!
Tot blogs,
Créja-M.E.
